برای بسیاری از صاحبان خودروهای هیبریدی و الکتریکی، بخش عمدهای از جذابیت رانندگی با این وسایل نقلیه، به انتقال یکپارچه قدرت آنها بازمیگردد. در این خودروها خبری از جستجوی ناگهانی دنده، یا افزایش ناگهانی و غیرمنتظره دور موتور نیست؛ بلکه تنها شتابگیری صاف، پیوسته و بدون وقفه در اختیار راننده قرار میگیرد. با این حال، برای علاقهمندان جدی به رانندگی، بخشی از لذت اصلی رانندگی در این است که خودشان دندهها را انتخاب کنند و کنترل تعویض دندهها را در دست داشته باشند. چه این عمل یک معکوس کشیدن بینقص در زمان ورود به پیچ باشد و چه صرفا احساس رضایت از انجام دادن دستی آن. عمل تعویض دنده تجربهای است که بسیاری از رانندگان اسپرت تمایلی به کنار گذاشتن آن ندارند.
شرکت هوندا در تلاش است تا با استفاده از سیستم جدید خود با نام «شیفت S+» (S+ Shift)، یک حد وسط و مصالحهای جذاب را پیدا کند. این فناوری قرار است برای اولین بار بر روی خودروی هوندا پرلود مدل ۲۰۲۶ معرفی و عرضه شود.
چرا خودروهای هیبریدی همچنان به یک «جعبه دنده» نیاز دارند؟
در مرکز قلب هر خودروی هیبریدی، یک موتور احتراق داخلی (ICE) قرار دارد. چه از نوع بنزینی و چه از نوع دیزلی، هر موتوری دارای یک محدوده دور و منحنی گشتاور مشخص است که در آن بهترین عملکرد خود را ارائه میدهد. به طور سنتی، خودروهای هیبریدی موتور احتراق داخلی را با یک گیربکس متغیر پیوسته (CVT) جفت میکنند تا موتور در محدوده بهینه قدرت و بازدهی خود حفظ شود. این سیستم همچنین به موتور اجازه میدهد در سرعتهای پایین از چرخها جدا شود یا هنگام حرکت در سراشیبی یا توقف کامل، به کلی خاموش گردد.
هوندا پیش از این نیز از گیربکسهای CVT استفاده کرده بود و حتی مدلهای هیبریدی با گیربکس دستی را نیز به فروش رساند، اما تعویض دندههایی که توسط راننده کنترل میشود میتواند به راندمان مصرف سوخت آسیب بزند و هدف اصلی یک خودروی هیبریدی را تحتالشعاع قرار دهد.
در سالهای اخیر، هوندا به طور کامل گیربکسهای سنتی را کنار گذاشته است. در عوض، جدیدترین سیستم هیبریدی این شرکت از دو موتور الکتریکی و یک دنده مستقیم واحد بهره میبرد. در هنگام رانندگی در سطح شهر، این موتور الکتریکی است که چرخها را به حرکت درمیآورد. اما در سرعتهای مشخصی، مانند حرکت در بزرگراهها، یک کلاچ درگیر شده و موتور بنزینی به طور مستقیم چرخها را به حرکت درمیآورد. یک موتور ثانویه نیز در این سیستم نقش استارت، ژنراتور و تقویتکننده قدرت را در صورت نیاز ایفا میکند. هوندا این ساختار را یک «eCVT» مینامد، اما از نظر فنی هیچ گیربکس واقعی در این سیستم وجود ندارد. در حال حاضر، این ساختار قدرتبخش خودروهایی مانند سیآر-وی هیبریدی، آکورد هیبریدی و سیویک هیبریدی است و اکنون قرار است در پرلود جدید نیز به کار رود.
البته، پرلود صرفا یک خودروی هیبریدی دیگر نیست؛ این مدل به عنوان یک کوپه اسپرت و لوکس معرفی میشود. این دقیقا همان نوع خودرویی است که معمولا انتظار میرود با یک گیربکس دستی نیز عرضه گردد. بدیهی است که مخاطبان سنتی چنین اتومبیلهایی، انتظار یک تجربه رانندگی کاملا درگیرکننده و جدی را دارند. اما سیستم eCVT هوندا امکان تعویض دنده به روش سنتی را فراهم نمیکند، چرا که همانطور که اشاره شد، اساسا گیربکسی در کار نیست. به همین دلیل، هوندا مسیر دیگری را انتخاب کرده است: کاری کند که سیستم eCVT احساس تعویض دنده را القاء نماید.
سیستم شیفت S+ وارد میشود
سیستم شیفت S+ در واقع دندههای فیزیکی و واقعی را به خودرو اضافه نمیکند؛ بلکه آنها را شبیهسازی میکند. مشابه «دندههای مجازی» که با استفاده از پدالهای پشت فرمان در خودروهای الکتریکی مانند هیوندای آیونیک 5 N فعال میشوند، سیستم هوندا نیز با ترکیب تنظیم دقیق موتور الکتریکی و صدای موتور احتراق داخلی، حس و حال یک گیربکس اتوماتیک دوکلاچه در حالت دستی را بازسازی میکند.
در این سیستم، دور موتور احتراق داخلی بالا میرود، در هنگام معکوس کشیدن صدای جذاب خودش را میدهد و در زمان دستور راننده، دنده را نگه میدارد! همچنین موتور الکتریکی به گونهای گشتاور خود را تنظیم میکند که حس تعویض دنده به سمت بالا، معکوس کشیدن و ترمزگیری با موتور را شبیهسازی نماید. نتیجه نهایی این است که راننده واقعا احساس میکند در حال جابهجایی دندهها است.
حقیقت این است که موتور احتراق داخلی در این شرایط بیشتر نقش یک تولیدکننده صدا و منبع پشتیبان قدرت را ایفا میکند. با این حال، برخلاف سیستمهای صدای مصنوعی مانند نمونه موجود در خودروهای سری N هیوندای یا اگزوز Fratzonic دوج، صدای موتور پرلود واقعی است و توسط موتور حقیقی تولید میشود. این نکته مزیت برتری است که هوندا از آن برخوردار است.
راهحل میانی و مزایا
شبیهسازی تعویض دنده با خود راهحل میانی را به همراه دارد. یک موتور الکتریکی به دنده نیاز ندارد، و وقفه در گشتاور ایجاد شده در این سیستم نیز کاملا به صورت مصنوعی طراحی شده است. کسانی که با خودروهای الکتریکی در مسابقات شرکت میکنند، خود را درگیر شیفتهای ساختگی نمیکنند و برای حداکثر عملکرد، به انتقال قدرت بیوقفه و پیوسته پایبند میمانند. با این وجود، رانندگی روزمره و خیابانی اغلب به همان اندازه که مربوط به سرعتهای (قانونی) است، به احساس و حسی که راننده دریافت میکند نیز مربوط است. هوندا بر این باور است که علاقهمندان میخواهند هنگام کشیدن پدال پشت فرمان، حسی ملموسی را دریافت کنند.
خبر خوب این است که سیستم شیفت S+ یک گزینه انتخابی است. شما میتوانید آن را خاموش کنید و دوباره به رانندگی بیصدا و یکپارچه به سبک خودروهای تمام الکتریکی برگردید، یا حتی حالت رانندگی با یک پدال را فعال نمایید. این سطح از انعطافپذیری چیزی است که یک خودروی صرفا بنزینی هرگز نمیتواند با آن برابری کند.
در حال حاضر، هوندا اعلام کرده که سیستم شیفت S+ به طور انحصاری برای پرلود مدل ۲۰۲۶ خواهد بود، اما اگر این فناوری به سایر محصولات راه پیدا کند، نباید متعجب شد. مدلهای هیبریدی یا الکتریکی شده آتی از سیویک اسآی، تایپ آر، یا حتی تریم اسپرت، همگی میتوانند گزینههای طبیعی و مناسبی برای نصب این سیستم باشند. اینکه این تکنولوژی بیشتر یک ترفند تبلیغاتی است یا یک ایده ناب و هوشمندانه، پس از آنکه فرصت رانندگی با پرلود را پیدا کنیم مشخص خواهد شد، اما بر روی کاغذ، این یک تلاش زیرکانه برای حفظ علاقه و اشتیاق رانندگان علاقهمند در دنیایی است که به سرعت در حال حرکت به سوی برقیسازی است.
به پایان بررسی سیستم شیفت S+ هوندا رسیدیم، سیستمی که نشاندهنده تلاشهای هوشمندانه خودروسازان برای پل زدن میان لذت رانندگی سنتی و الزامات دنیای برقی است. حال، دیدگاه شما در این باره چیست؟ آیا فکر میکنید شبیهسازی حس تعویض دنده در خودروهای هیبریدی میتواند شور و اشتیاق رانندگان علاقهمند را حفظ کند، یا این تنها یک ترفند گذرا و غیرضروری است؟ آیا حاضر هستید در یک خودروی اسپرت مانند پرلود ۲۰۲۶، تجربه شبیهسازی شده S+ Shift را به جای یک گیربکس دستی واقعی بپذیرید؟ نظرات، انتقادات و پیشبینیهای خود را درباره آینده رانندگی اسپرت در بخش دیدگاهها با ما و دیگر خوانندگان چرخان به اشتراک بگذارید.
مطالب مرتبط:
