سالهای سال است که خودروسازان و در حالت کلی، صنعت خودروسازی جهان، به مردم موضوعی را القا میکنند که گویا همهچیز در آن خلاصهشده و هیچچیز دیگری بهجز آن اهمیت چندانی ندارد. این موضوع مهم، همان شتاب صفرتا صد کیلومتر است که میتواند خودرو را از حالت سکون کنده و بهسرعت 100 کیلومتر بر ساعت برساند.
هنر شتاب گیری
بدون شک، توانایی شتاب گرفتن یک خودروی از آن مقولههایی است که علوم مهندسی زیادی را در خود جایداده و میتواند ثابت کند که یک خودرو ازنظر علوم مدرن مهندسی در چه سطحی قرار دارد. هنری که از حالت صفر مطلق، لاستیکها را به چرخش درآورده و با چسبندگی ایجادشده بین آنها و جاده، بعث آزاد شدن اسبهایی میشود که درون قلب تپنده خودرو جای گرفتهاند.





اگرچه برای خیلیها این شتاب گیری صفرتا صد از همهچیز مهمتر است اما خودروها وسایلی هستند که از موادی مانند فلز، کامپوزیت، چوب، پارچه و … ساختهشده و میتوان برای آنها یک روح نیز متصور شد (البته منظورمان به خودروهای مدرن و بهاصطلاح ابر خودروهاست). خودروهایی که درون خود چیزی بیشتر از شتاب گیری صفرتا صد داشته تا بتوانند آن را به راننده و سرنشینان خود تقدیم کنند. چیزی مانند لذت از رانندگی با آن خودرو که برای خیلیها از اهمیت کمتری نسبت بهشتاب خودرو برخوردار است.


اهمیت بیشازحد و افراطی شرکتهای خودروسازی برای بازاریابی بیشتر خودروهایشان در شتاب گیری صفرتا صد قابلدرک است. رقابت دائمی که هرروز بیشتر شده و چیزهای مهمتری را دراینبین از قلم میاندازند. چیزهای مهمی نیز وجود دارند که میتوان ا آنها بهعنوان لذت رانندگی یادکرد و چیزهایی مانند سرعت بیش از 100 کیلومتر بر ساعت که از اهمیت بسیار کمتری برای خودروسازان برخوردار است. شک نکنید که زندگی، بعد از سرعت 100 کیلومتر آغاز میشود.












